Het gebeurt niet elk jaar maar vorige week was het zover ... winter in het zuiden van Frankrijk! In België en Nederland zijn we dat gewoon maar hier dus niet en de winterprik kwam natuurlijk uitgerekend op het ogenblik dat manlief in België was voor een belangrijke vergadering.
Hier op de boerderij moeten heel wat mondjes gevuld worden ... op twee- en vier poten, met en zonder pluimen! In normale omstandigheden een flink karwei maar met ijs en sneeuw echt beulenwerk. Een geluk bij een ongeluk, van zodra er hier een vlokje valt is er geen schooltransport meer en dus was onze puber genoodzaakt om thuis te blijven.
Vier dagen waren we hier met z'n tweetjes om alles te beredderen. Water brengen, bergen hooi verplaatsen, hout binnenbrengen voor de kachel, ijs uit drinkbakken verwijderen enz.
Inmiddels is het weer verbeterd en vanochtend is mijn flinke dochter terug naar school. Voor ze vertrok zei ze : "Mama, het was reuze gezellig samen!" En dat terwijl we bijna onze rug gebroken hebben ...
Tijdens de voorbije dagen heb ik het bewijs gekregen dat als het erop aankomt ik echt kan rekenen op mijn puber! Gemotiveerd zoeken naar oplossingen, zich helemaal in de strijd gooien en alles geven om de opdracht tot een goed einde te brengen, dat alles ligt binnen de mogelijkheden van een tiener.
Je vraagt je misschien af of dat zo vanzelf komt?
Ik denk dat we onze jongeren systematisch onderschatten en er vaak te snel van uitgaan dat ze onvoldoende verantwoordelijkheid kunnen nemen.
Maar dat verantwoordelijkheidsgevoel komt niet vanzelf. Een goede relatie met je tiener is een kwestie van goed leiding geven en als ouder zelf weten wat je wil. Het toepassen van inzichten en kennis uit de coaching-praktijk helpt je om als ouder richting te geven aan de opvoeding van je kind.
Moeilijk? Helemaal niet, als je éénmaal een aantal basisprincipes begrijpt en toepast zal je merken dat het vanzelf gaat!
Het aanleren en trainen van deze principes is een belangrijk onderdeel van coaching voor ouders van pubers.
Meer weten? Klik hier en bekijk ons aanbod
of mail naar : info@juanredon.net
Berichten
2 reacties:
hè! Ik vind het zo goed om te lezen hoe jullie met de dochter omgaan! Mijn stelregel was altijd: vanaf een jaar of 12 moet je ze langzamerhand los beginnen te laten en dan hou je ze heel lang vast! Dan heb je er echt vriendschap van en liefde. Mensen die hun tieners niks toevertrouwen, krijgen ook niks terug. Mensen die hun kinderen te lang aan het handje houden, zijn ze zomaar ineens kwijt! Wij hebben zelf drie heerlijke volwassen kinderen!!!
Ow, er was een stukje weggevallen. Ik begon met: Wat fijn hè!
Een reactie plaatsen