Sinds enkele weken wordt onze dochter door een medeleerling op school gepest. Op zichzelf is dit geen groot nieuws. Zo'n probleem wordt in overleg met de school-verantwoordelijke besproken en opgelost. In theorie ...
In eerste instantie hebben we onze dochter tips gegeven om de pesterijen te vermijden. "Negeer de pestkop, reageer niet op zijn provocaties zodat het voor hem saai wordt en hij er vanzelf mee ophoudt".
Niet eenvoudig voor een meisje van 14 dat nogal snel in haar eer en gevoelens gekrenkt is. Bovendien is ze niet op haar mondje gevallen en ook fysiek stevig uit de kluiten gewassen. Deze manier van omgaan met pesten vraag enige zelfbeheersing en zo'n pestkop kan heel volhardend zijn als hij éénmaal zijn slachtoffer gekozen heeft. Geweld lokt geweld uit en tegenwoordig kan zoiets al snel ernstige gevolgen hebben.
Ons volgende advies was dan ook om de hulp van de verantwoordelijke voor het reilen en zeilen op school in te roepen.
Groot was onze verbazing toen we hoorden op welke wijze deze dame het probleem heeft aangepakt.
De pestkop in kwestie werd op het matje geroepen en kreeg (in het bijzijn van onze dochter) een stevige uitbrander.
Ten slotte kreeg Hannah nog een wijze les in conflicthantering : "Beste Hannah, ik mag volgens de wet als school-verantwoordelijke geen leerlingen slaan maar als hij je nog een keer lastigvalt dan moet je hem gewoon een klap in zijn gezicht geven!"
Dat was het dan, de ondersteuning van de pedagogisch opgeleide verantwoordelijke ...
Als ik dan nog deze morgen het debat hoor op de radio over het invoeren van wapen-detectoren op scholen dan zinkt de moed me in de schoenen.
Hoe lang nog voor het volgende bloedbad wordt aangericht door een jongere die met zijn/haar frustraties geen blijf meer weet?
Hoe moet ik als ouder aan mijn kind duidelijk maken dat geweld altijd escaleert?
"Oog om oog, tand om tand ..." Hadden we dat niet achter ons gelaten?
Waarvoor dienen alle inzichten over sociale interactie, psychologie en het voorkomen van geweld?
Hoe gaan we, als ouders, onze kinderen helpen om problemen aan te pakken?
Hoe kunnen verstandige mensen elkaar vinden en ondersteunen in tijden van paniek en debiliteit?
In eerste instantie hebben we onze dochter tips gegeven om de pesterijen te vermijden. "Negeer de pestkop, reageer niet op zijn provocaties zodat het voor hem saai wordt en hij er vanzelf mee ophoudt".
Niet eenvoudig voor een meisje van 14 dat nogal snel in haar eer en gevoelens gekrenkt is. Bovendien is ze niet op haar mondje gevallen en ook fysiek stevig uit de kluiten gewassen. Deze manier van omgaan met pesten vraag enige zelfbeheersing en zo'n pestkop kan heel volhardend zijn als hij éénmaal zijn slachtoffer gekozen heeft. Geweld lokt geweld uit en tegenwoordig kan zoiets al snel ernstige gevolgen hebben.
Ons volgende advies was dan ook om de hulp van de verantwoordelijke voor het reilen en zeilen op school in te roepen.
Groot was onze verbazing toen we hoorden op welke wijze deze dame het probleem heeft aangepakt.
De pestkop in kwestie werd op het matje geroepen en kreeg (in het bijzijn van onze dochter) een stevige uitbrander.
Ten slotte kreeg Hannah nog een wijze les in conflicthantering : "Beste Hannah, ik mag volgens de wet als school-verantwoordelijke geen leerlingen slaan maar als hij je nog een keer lastigvalt dan moet je hem gewoon een klap in zijn gezicht geven!"
Dat was het dan, de ondersteuning van de pedagogisch opgeleide verantwoordelijke ...
Als ik dan nog deze morgen het debat hoor op de radio over het invoeren van wapen-detectoren op scholen dan zinkt de moed me in de schoenen.
Hoe lang nog voor het volgende bloedbad wordt aangericht door een jongere die met zijn/haar frustraties geen blijf meer weet?
Hoe moet ik als ouder aan mijn kind duidelijk maken dat geweld altijd escaleert?
"Oog om oog, tand om tand ..." Hadden we dat niet achter ons gelaten?
Waarvoor dienen alle inzichten over sociale interactie, psychologie en het voorkomen van geweld?
Hoe gaan we, als ouders, onze kinderen helpen om problemen aan te pakken?
Hoe kunnen verstandige mensen elkaar vinden en ondersteunen in tijden van paniek en debiliteit?
Berichten
3 reacties:
Vreselijk zeg, zo'n reactie... Ik dacht dat we dat tijdperk nu achter ons hadden gelaten! Eén van mijn kinderen werd ook altijd gepest op school, maar dat is al ongeveer zeventien jaar geleden. Ik moet eerlijk zeggen dat er toen door de school helemaal niks aan werd gedaan, omdat "als zij zich er mee zouden bemoeien het nog erger werd!" Ze spraken uit ervaring... Maar nu, anno 2009, mag je toch een andere aanpak verwachten zeg! Goed dat jullie zelf zo goed met tieners om kunnen gaan en de brokken thuis kunnen lijmen, maar ondertussen!
sterkte ermee! groetjes, Reinie
Dag Reinie,
Hartelijk dank voor je steun, doet ons werkelijk plezier.
Het probleem zelf heeft zich wel opgelost, of beter het is beslecht. Omdat Hannah behoorlijk wat zelfverdedigingstechnieken van me geleerd heeft. Maar deze hebben we alleen aangeleerd om te gebruiken in hoogste nood.
Wanneer een kind dan het advies op school krijgt om zich als een barbaar te gedragen wat hebben onze lezingen over conflicthantering en respect voor elkaar dan nog zin?
Wat kan je dan nog overbrengen aan een kind wanneer er geen algemeen gelden normen en waarden meer bestaan?
En zo stond de briesende vader van een geschorste pestkop ( een jongen die een medeleerling met een hersenschudding het ziekenhuis in had geslagen) op de stoep bij de school en eiste bescherming voor zijn kind. Omdat zijn zoon nu zelf gepest werd door vrienden van de gewonde. Na een 'goed' gesprek met zijn kind was het hele geval heus wel afgedaan wat deze vader betrof en had hij zijn zoon geld om zich buiten de deur te gaan vermaken gedurende de schorsing.
Maar dat pesten van zijn kind kon echt niet door de beugel!
Een reactie plaatsen